Είκοσι χρόνια κοινής πορείας συμπληρώνονται για την ομάδα που δημιούργησαν ο Θέμης, ο Γεράσιμος και εκείνη. Δύο δεκαετίες γεμάτες μουσική, συναυλίες, ταξίδια, χιλιάδες ανθρώπους και τραγούδια που συνδέθηκαν με προσωπικές στιγμές και αναμνήσεις του κοινού.
Μέσα σε αυτά τα χρόνια, η επιτυχία και η δημοσιότητα έφεραν νέες απαιτήσεις, αλλά δεν άλλαξαν τον βασικό πυρήνα της σχέσης τους. Η μεταξύ τους ισορροπία, η αλληλοστήριξη και η αίσθηση ότι λειτουργούν ως ομάδα φαίνεται πως αποτέλεσαν ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της διαδρομής τους.
Με αφορμή τα είκοσι χρόνια, μιλά για όσα συμβαίνουν πίσω από τη σκηνή, για τη σχέση με τους δύο συνοδοιπόρους της, για τα τραγούδια που αποκτούν διαφορετικό νόημα όσο περνούν τα χρόνια και, κυρίως, για το συναίσθημα που εξακολουθεί να δημιουργεί μια ζωντανή συναυλία.
Τα 20 χρόνια
Κοιτώντας πίσω αυτά τα είκοσι χρόνια, φαίνεται πως το πιο ουσιαστικό επίτευγμα της ομάδας σας με τον Θέμη και τον Γεράσιμο είναι ότι καταφέρατε να μείνετε αυθεντικοί. Ποια ήταν η πιο επικίνδυνη παγίδα της δημοσιότητας που αποφύγατε και τι είναι αυτό που σας κράτησε ενωμένους;
Η πιο επικίνδυνη παγίδα, νομίζω, είναι να αρχίσεις κάποια στιγμή να πιστεύεις την εικόνα που έχουν οι άλλοι για σένα και να απομακρυνθείς από αυτό που πραγματικά είσαι.
Εμείς είχαμε την τύχη και την επιμονή να κρατήσουμε ο ένας τον άλλον σφιχτά και προσγειωμένα στη γη. Δεν υπήρξε ποτέ μεταξύ μας η λογική της εγωκεντρικότητας. Ό,τι συνέβαινε, συνέβαινε και στους τρεις.
Η επιτυχία δεν έγινε ποτέ λόγος να αλλάξουν οι μεταξύ μας ισορροπίες. Κι αυτό, όσο περνούν τα χρόνια, καταλαβαίνω ότι είναι ίσως μία από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις μας.
Η μετάβαση μετά τις συναυλίες
Πάνω στη σκηνή γίνεσαι το επίκεντρο μιας συλλογικότητας. Όταν τελειώνει μια συναυλία, με χιλιάδες κόσμο να τραγουδά κάθε στίχο των τραγουδιών σας, και κλείνει η πόρτα του καμαρινιού, πόσο απότομη είναι αυτή η μετάβαση; Πώς διαχειρίζεσαι την ησυχία;
Δεν είναι ησυχία. Είναι απόλαυση, χαμόγελο, ανακούφιση, τρυφερότητα.
Είναι η στιγμή με τους αγαπημένους μου, που χαιρόμαστε μαζί την επιτυχία της συναυλίας, την ξεκούραση και όλη αυτή την αγάπη που μας περιβάλλει.
Η ταύτιση του κόσμου
Ο κόσμος έχει συνδέσει τα τραγούδια σας με τις πιο προσωπικές του στιγμές. Έρωτες, χωρισμούς, απώλειες, επιτυχίες. Σε τρομάζει αυτή η ευθύνη;
Οι ρόλοι αλλάζουν μεταξύ μας. Κάποιος πάντα βάζει πλάτη, κάποιος ακουμπάει, κάποιος ωθεί. Αλλά ποτέ δεν είναι ένας αυτός. Είμαστε όλοι.
Νομίζω ότι δίνουμε και παίρνουμε ο ένας από τον άλλον αυτά που έχουμε ανάγκη εκείνη τη στιγμή, με τα χαρακτηριστικά του ο καθενός.
Μεγαλώσαμε μαζί και γίναμε προτεραιότητα ο ένας για τον άλλον. Αυτό είναι η χημεία μας.
Η εξέλιξη των τραγουδιών
Υπάρχει κάποιο τραγούδι που στα πρώτα σου βήματα το ερμήνευες διαφορετικά, όχι απαραίτητα τεχνικά, αλλά συναισθηματικά, και σήμερα, με τις εμπειρίες που έχεις βιώσει, έχει αποκτήσει διαφορετικό βάρος ή νόημα για σένα;
Νομίζω ότι τα τραγούδια αλλάζουν μαζί μας. Οι εμπειρίες, οι άνθρωποι, οι απώλειες, οι χαρές και όλα όσα ζούμε προσθέτουν διαφορετικά επίπεδα σε κάθε ερμηνεία.
Ένα τραγούδι μπορεί να το τραγουδάς στα είκοσι και να σημαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό στα σαράντα. Ίσως γιατί τότε δεν το καταλάβαινες μόνο με το μυαλό, ενώ αργότερα αρχίζεις να το καταλαβαίνεις και με τη ζωή σου.
Ο πυρήνας
Με τον Θέμη και τον Γεράσιμο είστε χρόνια μια γροθιά, ένα σώμα. Πέρα από τη μουσική, ποιο δικό σου χαρακτηριστικό νιώθεις ότι συμπληρώνει τους άλλους δύο και τι είναι αυτό που παίρνεις εσύ από εκείνους;
Οι ρόλοι αλλάζουν συνεχώς μεταξύ μας. Κάποιος βάζει πλάτη, κάποιος ακουμπάει, κάποιος ωθεί. Και την επόμενη στιγμή μπορεί να αλλάξουν όλα.
Δεν υπάρχει ένας που δίνει και ένας που παίρνει. Είμαστε όλοι μέσα σε αυτό. Ο καθένας μας δίνει στον άλλον αυτό που έχει ανάγκη εκείνη τη στιγμή, με τα δικά του χαρακτηριστικά.
Μεγαλώσαμε μαζί και γίναμε προτεραιότητα ο ένας για τον άλλον. Αυτό είναι η χημεία μας.
Η σπίθα
Όλα αυτά τα χρόνια έχεις ερμηνεύσει σε αμέτρητους τόπους και χώρους. Δίνεσαι ολοκληρωτικά και αυτό φαίνεται. Τι είναι αυτό που σε συγκινεί ακόμα, σε παθιάζει και σε κάνει να αφήνεις την ψυχή σου στη σκηνή κάθε φορά;
Τα πρόσωπα. Πάνω και κάτω από τη σκηνή. Η δίψα για τα τραγούδια και η δύναμή τους.
Με παρασέρνει η αλήθα που έχει μια συναυλία. Η αμεσότητα. Η συλλογικότητα της συγκίνησης εκείνη τη στιγμή.
Δεν ξέρω αν περιγράφεται αυτό που βιώνουμε ακριβώς, αλλά είναι θεραπευτικό και παραμένει αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο.
Αισθάνομαι τιμή και δέος που μου συμβαίνει και μεγάλη, βαθιά ευγνωμοσύνη.
φωτο-ρεπορτάζ & άρθρο: Έλλη Ζυμάρα