Ένα ταξίδι προς τα μέσα
Υπάρχουν βραδιές που δεν τις παρακολουθείς, τις ζεις από μέσα. Το Σάββατο 27 Ιουνίου, στο Φρούριο του Επταπυργίου, η Μέλα Γεροφώτη δεν έδωσε απλώς μια συναυλία στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επταπυργίου του Κέντρου Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Άνοιξε έναν διάλογο. Και ο συνομιλητής της δεν ήταν άλλος από την ίδια της την ψυχή.
Ήταν η πρώτη προσωπική της συναυλία, μια στιγμή ορόσημο για τη νεαρή ερμηνεύτρια, που μετά από χρόνια δίπλα σε σπουδαίους δημιουργούς, στάθηκε μόνη της στο κέντρο της σκηνής και ζήτησε από το κοινό να την ακολουθήσει στον δικό της κόσμο. Και το κοινό την ακολούθησε.
Ο τίτλος της παράστασης, «Ψυχή μου, Φως», δεν ήταν ποιητικό στολίδιο, ήταν μια δήλωση. Πάνω στα βυζαντινά τείχη, εκεί όπου η πέτρα κουβαλά αιώνες σιωπής, η ψυχή έγινε πρωταγωνίστρια, μίλησε για την πορεία της, τις πληγές της, τις αποφάσεις που πονούν, την αγάπη που λυτρώνει, τη συμφιλίωση που αργεί αλλά έρχεται. Ένα δρώμενο σε καλλιτεχνική επιμέλεια της ίδιας της ερμηνεύτριας και σκηνοθεσία της Ελευθερίας Τέτουλα, όπου το τραγούδι, η ποίηση, ο λόγος και η μουσική δεν παρατάχθηκαν το ένα δίπλα στο άλλο, αλλά αναπνέαμε μαζί, σαν ένας οργανισμός.
Το δραματουργικό νήμα της βραδιάς υφάνθηκε από τραγούδια των προσωπικών δισκογραφικών δουλειών της Μέλας Γεροφώτη, πλάι σε κλασικά αγαπημένα, το «Αν μ' αγαπάς», το «Δι' ευχών», το «Se», τη «Θαλασσογραφία», δεμένα με δικά της κείμενα και αποσπάσματα συγγραφέων που στάθηκαν φάροι στη διαδρομή της. Δεν επρόκειτο για ρεσιτάλ, επρόκειτο για εξομολόγηση με μελωδία. Οι εναλλαγές των κομματιών ήταν μελετημένες με τρόπο που τα συναισθήματα να διαδέχονται το ένα το άλλο σαν κύματα, ένταση, γαλήνη, νοσταλγία, φως, χωρίς η προσοχή του κοινού να λυγίσει στιγμή.
Η Μέλα Γεροφώτη ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία καλλιτεχνών που, μόλις πατήσουν στη σκηνή, παύουν να είναι «τραγουδίστριες». Γίνονται φορείς ενός ρόλου, μιας αλήθειας. Η φωνή της δεν διεκδικεί τον εντυπωσιασμό, διεκδικεί την προσοχή σου, και την κερδίζει, γιατί έχει κάτι να σου πει. Κάθε ερμηνεία της έμοιαζε με κατάθεση ψυχής, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Η συνάντηση με τον Δημήτρη Μαραμή
Κορυφαία στιγμή της βραδιάς, η σύμπραξη της με τον συνθέτη Δημήτρη Μαραμή, συνοδοιπόρο και μέντορά της εδώ και μια δεκαετία. Δέκα χρόνια κοινής καλλιτεχνικής πορείας συμπυκνώθηκαν σε λίγα, πυκνά λεπτά, καθώς τραγούδια από το «Συμπόσιο», τον «Ερωτόκριτο», το «Στοιχειό της Χάρμαινας» και η «Νεράιδα» ζωντάνεψαν κάτω από τον θεσσαλονικιώτικο ουρανό. Η μουσική του Μαραμή, με το βάθος του λόγου που επιλέγει να μελοποιεί, βρήκε στη φωνή της Μέλας Γεροφώτη το ιδανικό της σώμα, και η συγκίνηση στις κερκίδες ήταν χειροπιαστή.
Οι συνοδοιπόροι του ταξιδιού
Σε ένα τέτοιο ταξίδι δεν γίνεται να είσαι μόνος. Ψυχή της ορχήστρας, και αρχιτέκτονας του ηχητικού της κόσμου, ο Αστέρης Τσαλίκης, ιδιοκτήτης του Ωδείου Καλαμαριάς «Μελωδία», ο οποίος υπέγραψε τις ενορχηστρώσεις της βραδιάς και κάθισε ο ίδιος στο πιάνο. Στο πλευρό τους, μια ομάδα εξαιρετικών μουσικών: η Δέσποινα Σκέντου στο βιολί, η Αναστασία Ζαχαριάδου σε κανονάκι και φλάουτο, ο Δήμος Δημητριάδης στα τύμπανα και τα κρουστά και ο Τραϊανός Αλμπανούδης στο κοντραμπάσο, μαζί με ένα τετραμελές φωνητικό σύνολο, η Εμμανουέλα Κρίνου, η Ειρήνη Τσιρίκα, η Σοφία Δαγκοπούλου και ο Θεόκλητος Βάτσας.
Το φως που μένει
Φεύγοντας από το Επταπύργιο, το κοινό δεν κουβαλούσε απλώς την ανάμνηση μιας όμορφης συναυλίας. Κουβαλούσε ένα ερώτημα, από εκείνα που φυτεύει μόνο η αληθινή τέχνη: πότε μίλησα τελευταία φορά με τη δική μου ψυχή;
Η Μέλα Γεροφώτη απέδειξε ότι έχει βρει τον δικό της χώρο και τον δικό της τρόπο μέσα στο ελληνικό τραγούδι: έναν τρόπο εσωτερικό, ειλικρινή, βαθιά ανθρώπινο. Ότι τολμούσε να το κάνει για πρώτη φορά, και να το κάνει με τέτοια ωριμότητα, λέει πολλά για την καλλιτέχνιδα που ήδη είναι, και για εκείνη που προετοιμάζεται να γίνει. Η νεαρή Θεσσαλονικιά ερμηνεύτρια δεν υπόσχεται απλώς σπουδαίες στιγμές στο μέλλον, τις παραδίδει ήδη. Και αν η ψυχή θέλει φως για να αναπνεύσει, εκείνο το βράδυ στο Επταπύργιο, φως υπήρχε άφθονο.