Η Βασιλεία Σεργάκη είναι από εκείνες τις παρουσίες που δύσκολα χωρούν σε έναν μόνο τίτλο. Host, creative director, storyteller και trained dancer, έχει περάσει περισσότερο από μία δεκαετία σε μεγάλες διεθνείς σκηνές, από τα Golden Globes, τα ESPYs και τα BET Awards μέχρι το BeautyCon και το FIBA EuroBasket.
Παράλληλα, έχει δημιουργήσει δικά της projects στον χώρο του media και του storytelling και έχει συνεργαστεί με διεθνή brands και οργανισμούς.
Σήμερα, έχοντας επιλέξει να ζει και να δημιουργεί από την Ελλάδα, βρίσκεται σε μια νέα φάση της πορείας της: φέρνοντας την εμπειρία του Los Angeles και του διεθνούς entertainment industry πιο κοντά στην ελληνική πραγματικότητα, ενώ παράλληλα αναπτύσσει νέες ιδέες γύρω από την έκφραση, την ταυτότητα και το empowerment.
Τη συναντήσαμε για να μιλήσουμε για τη διαδρομή της από την Αμερική στην Ελλάδα, για το πώς αλλάζει η ζωή όταν αφήνεις πίσω σου το Hollywood, αλλά και για όσα ετοιμάζει για την επόμενη ημέρα.
Από το LA στην Αρκαδία
Έχεις ζήσει για χρόνια μέσα στον ρυθμό του Hollywood, των μεγάλων events και των διεθνών brands. Πώς είναι η μετάβαση από το Los Angeles στην ελληνική πραγματικότητα και, ειδικά, από μια μητρόπολη όπως το LA σε μια πόλη όπως η Τρίπολη; Τι σου λείπει και τι βρήκες εδώ που δεν περίμενες;
Πρώτα απ' όλα, μένω στο Λεβίδι, στο χωριό του παππού μου, κοντά στην Τρίπολη. Και για να είμαι ειλικρινής; Ήταν σοκ. Στο LA όλη σου η ζωή είναι το επόμενο τηλεφώνημα, το επόμενο event, το επόμενο «ναι». Εδώ η μέρα κινείται με τον ρυθμό του ήλιου. Μου λείπει καμιά φορά εκείνη η ενέργεια, η αίσθηση ότι η ζωή σου μπορεί να αλλάξει μέσα σε ένα απόγευμα. Αυτό που δεν περίμενα όμως ήταν πόσο καθαρά θα σκεφτόμουν. Όταν ο κόσμος επιβραδύνει, επιτέλους ακούς τον εαυτό σου. Αυτή είναι η πραγματική πολυτέλεια.
Αμερική vs Ελλάδα
Έχοντας δουλέψει στην Αμερική σε ένα περιβάλλον όπου η προσωπική προβολή, η διεκδίκηση και το networking είναι κομμάτι της καθημερινότητας, τι θεωρείς ότι κάνουμε διαφορετικά στην Ελλάδα; Και τι πιστεύεις ότι θα μπορούσαμε να μάθουμε από την αμερικανική νοοτροπία χωρίς να χάσουμε τη δική μας ταυτότητα;
Οι Αμερικανοί ζητάνε. Αυτή είναι η διαφορά. Λένε φωναχτά τι θέλουν, μπαίνουν σε κάθε χώρο σαν να είναι αυτονόητο ότι ανήκουν εκεί και δεν ζητάνε συγγνώμη γι' αυτό. Εμείς οι Έλληνες έχουμε κάτι που οι Αμερικανοί θα ζήλευαν: ρίζες, οικογένεια, αληθινή φιλοξενία, μια ζωή με νόημα. Νιώθω όμως ότι ο τρόπος που μεγαλώσαμε και οι παραδόσεις μας μπορούν να μας κρατήσουν πίσω από το να ζήσουμε πλήρως και να είμαστε ο εαυτός μας, ειδικά ως γυναίκες. Μικραίνουμε τον εαυτό μας πριν προλάβει να το κάνει κάποιος άλλος. Θέλουμε περισσότερα και μετά πείθουμε τον εαυτό μας να θέλει λιγότερα. Αυτό που θα κρατούσα από την Αμερική είναι απλό: ζήτα αυτό που πραγματικά θέλεις. Δεν χρειάζεται να χάσεις την ελληνικότητά σου γι' αυτό. Απλώς σταματάς να παζαρεύεις με τον εαυτό σου.
Το αμερικανικό όνειρο
Έχεις βρεθεί σε μερικές από τις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου. Υπήρξε κάποια στιγμή που κοίταξες γύρω σου σε ένα red carpet, ένα μεγάλο event ή μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους και σκέφτηκες «τα κατάφερα»; Και τελικά, τι σημαίνει σήμερα για σένα η λέξη επιτυχία;
Ναι. Θυμάμαι να στέκομαι στο red carpet των Golden Globes, και σε αρένες με χιλιάδες ανθρώπους να φωνάζουν, και να σκέφτομαι «το κορίτσι από τη Γιούτα τα κατάφερε». Αλλά η μεγαλύτερη στιγμή του «τα κατάφερα»; Όταν έφυγα. Όταν άφησα πίσω τη ζωή που όλοι μου έλεγαν ότι έπρεπε να θέλω. Επιτυχία για μένα σήμερα είναι μια ζωή από την οποία δεν χρειάζεται να ξεκουραστώ. Είναι να παίρνω αποφάσεις στις οποίες κανείς άλλος δεν έχει ψήφο.
Η επιστροφή
Τι σε έκανε να επιλέξεις την Ελλάδα; Ήταν μια απόφαση που γεννήθηκε από ανάγκη, από επιθυμία για αλλαγή ή από την αίσθηση ότι η επόμενη φάση της ζωής σου έπρεπε να είναι κάπου αλλού;
Ο παππούς μου άφησε τα πάντα για μια καλύτερη ζωή. Εγώ άφησα μια καλύτερη ζωή για τα πάντα. Αυτή είναι όλη η ιστορία. Ήταν burnout, από το να κάνω πάρα πολλά πράγματα που δεν έβαζαν φωτιά στην ψυχή μου. Ήξερα ότι η επόμενη εκδοχή του εαυτού μου δεν μπορούσε να γεννηθεί στο Hollywood. Χρειαζόμουν ρίζες για να μεγαλώσω. Και η Ελλάδα ήταν πάντα μέσα μου. Επιτέλους ήρθα σπίτι.
Τι ετοιμάζω τώρα
Ποια είναι τα projects που βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη; Τι ετοιμάζεις σε επίπεδο media, creative direction, διεθνών συνεργασιών ή προσωπικών projects και ποιο από αυτά σε ενθουσιάζει περισσότερο για την επόμενη περίοδο;
Φέρνω εδώ όλα όσα έχτισα στο LA. Creative direction και storytelling για brands στη φιλοξενία, την πολυτέλεια και τον πολιτισμό, από την Ελλάδα για όλο τον κόσμο. Το Substack μου, το The Letter From the Village, για όποιον θέλει μια πιο αργή και πιο αληθινή ζωή. Και το The Thread, μια συνεδρία 90 λεπτών για γυναίκες που νιώθουν τη γυναίκα που γίνονται αλλά δεν την έχουν φτάσει ακόμα. Αυτό με ενθουσιάζει περισσότερο, γιατί βλέπω γυναίκες να παίρνουν μια απόφαση που δεν μπορούν πια να ξεχάσουν.
Η δύναμη της έκφρασης
Έχεις περάσει από το hosting και το entertainment στο storytelling, το creative direction και πλέον σε projects που έχουν περισσότερο προσωπικό και βιωματικό χαρακτήρα. Πότε κατάλαβες ότι η έκφραση δεν είναι απλώς ένα επαγγελματικό εργαλείο, αλλά ένας τρόπος να αλλάζεις τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βλέπουν τον εαυτό τους;
Όταν σταμάτησα να παίζω ρόλο. Για δέκα χρόνια η έκφραση ήταν η δουλειά μου: μικρόφωνο, κάμερα, ενέργεια, πάμε. Όμως οι γυναίκες πάντα μου έγραφαν «αυτή είμαι εγώ», και αυτό συμβαίνει περισσότερο όταν λέω την αλήθεια, όχι τη γυαλισμένη εκδοχή. Τότε το κατάλαβα. Η έκφραση είναι καθρέφτης. Όταν μια γυναίκα βλέπει κάποια να επιλέγει τον εαυτό της χωρίς να ζητά άδεια, κάτι μέσα της θυμάται ότι μπορεί κι εκείνη.
Empowerment × School of Dance
Ετοιμάζεις ένα νέο Empowerment Movement σε συνεργασία με τη School of Dance. Τι ακριβώς θέλεις να δημιουργήσετε μέσα από αυτή τη συνεργασία; Και γιατί πιστεύεις ότι ο χορός, η κίνηση και η έκφραση μπορούν να λειτουργήσουν ως εργαλεία αυτοπεποίθησης και προσωπικής ενδυνάμωσης, ιδιαίτερα για τις γυναίκες;
Ήμουν χορεύτρια πριν γίνω οτιδήποτε άλλο, και πιστεύω ότι το σώμα θυμάται ό,τι ξεχνάει το μυαλό. Αυτό που θέλουμε να χτίσουμε είναι ένας χώρος όπου οι γυναίκες δεν μαθαίνουν απλώς χορογραφία, αλλά θυμούνται πώς κινούνται όταν δεν ζητάνε συγγνώμη. Πώς μπαίνεις σε ένα δωμάτιο, πώς στέκεσαι, πόσο χώρο πιάνεις. Αυτό αλλάζει το πώς σε βλέπουν οι άλλοι, αλλά κυρίως το πώς βλέπεις εσύ τον εαυτό σου. Η αυτοπεποίθηση δεν ξεκινά από το μυαλό. Ξεκινά από το σώμα.
Αν μπορούσες να μιλήσεις στη Βασιλεία που ξεκινούσε τότε
Αν γύριζες πίσω στην αρχή της διαδρομής σου, πριν από τα μεγάλα stages, τα red carpets και το Los Angeles, τι θα έλεγες στη νεότερη Βασιλεία; Και ποιο είναι το ένα πράγμα που θέλεις να θυμούνται οι άνθρωποι από τη δική σου ιστορία;
Σταμάτα να ζητάς άδεια, κορίτσι μου. Δεν χρειάζεται να είσαι έτοιμη. Χρειάζεται μόνο να είσαι εσύ. Όλα όσα φοβάσαι ότι είναι «πάρα πολύ» πάνω σου είναι ακριβώς αυτά που θα σε πάνε παντού. Και αυτό που θέλω να θυμούνται οι άνθρωποι από την ιστορία μου είναι αυτό: έχεις το δικαίωμα να αφήσεις μια ζωή που όλοι θαυμάζουν για μια ζωή που είναι πραγματικά δική σου. Πρώτα γίνεσαι εκείνη. Τα υπόλοιπα ακολουθούν.